Nowa Ruda – Kościół św. Jerzego Męczennika

Opracowanie pochodzi z : Gazeta Diecezji Grodzieńskiej „Słowo Życia” – Антон Шыдлоўскі

NOWA RUDA_kościółKaplica w Nowej Rudzie od parafii Jeziory czynna była w połowie XIX w., lecz była zamknięta, wiarygodnie w związku z represjami po powstaniu 1863 – 1864 r. Miejscowy kościół pw. św. Jerzego Męczennika był pobudowany z drzewa w 1914 r. Wówczas była to nieduża świątynia w neogotyckim stylu, prostokątna w planie, bezapsydowa, z niedużą wieżą-dzwonnicą nad wejściem (wygląd świątyni znany z obrazku 1930 r., który przechowywany jest w kościele; artysta – A. Lewandowski). W tymże roku w Nowej Rudzie została założona samodzielna parafia.  W latach 30-ych XX w. świątynia już nie mogła zmieścić licznych wiernych, dlatego postanowiono budować nowy, większy kościół. Nowy drewniany kościół w stylu modern pobudowali wierni pod kierownictwem ks. Kazimierza Grabowskiego w 1938 r., poświęcony został pod historycznym wezwaniem. Przed II wojną światową liczba parafian wynosiła prawie 1300 osób. †

            W 1956 r. ówczesny proboszcz ks. Józef Grasiewicz (probostwo objął w 1944 r., w 1951 r. aresztowany przez NKWD) przewiózł tu z wileńskiego kościoła Świętego Ducha słynny obraz Jezusa Miłosiernego, który zgodnie z prośbą św. s. Faustyny ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia (Ostrobramskiej) napisał w 1934 r. artysta Eugeniusz Kazimirowski. Obraz Kazimirowskiego był pierwszy, drugi był obraz pióra Piotra Siergijewicza z Kamionki (dekanat Szczuczyn). W 1970 r. władze radzieckie zamknęły kościół, postanawiając przystosować budynek jako skład, i tylko cud zachował obraz przed zniszczeniem. W 1986 r. obraz wywieziono do Wilna. Z czasem powrócił on do swego byłego miejsca – kościoła Ducha Świętego. Ówczesny proboszcz kościoła ks. Aleksander Kaszkiewicz (obecny biskup grodzieński) odrestaurował obraz i umieścił go w ołtarzu bocznym. A w kościele nowogródzkim umieszczono kopię obrazu artystki Marii Szocik.

      Kościół zwrócono parafianom w 1989 r. Od 1990 r. proboszczem parafii jest o. Andrzej Szczupał CSsR. Stary maleńki kościół stał do lat 90-ych, póki nie rozebrano go jako zbutwiały. Przed kościołem stoją wysokie drewniane krzyże na znak Misji Świętych, które w latach 1990, 1999 i 2010 głosili ojcowie redemptoryści. Za kościołem znajduje się symboliczna mogiła ks. Kazimierza Grabowskiego, który zginął w niewoli hitlerowskiej.

       Drewniany kościół pobudowany w stylu modern jest prostokątną w planie świątynią z pięciościenną apsydą, flankowaną dwoma niedużymi zakrystiami. Powierzchnia narteksu i chórów nad nim jest nieco mniejsza niż szerokość sali modlitewnej: wejście główne poprzedzone jest dużym gankiem-kruchtą. Wszystkie pomieszczenia kościoła przykryte są osobnymi blaszanymi dachami: główne – dwuspadowym i walmowym, uwieńczone ośmiościenną walmową kopułką w centrum, stoki dachu nad ołtarzem przechodzą w dach nad zakrystiami. Wnętrze, podzielone czterema słupami na trzy nawy i przykryte sufitami (nawa centralna – pudełkowatymi, boczne – półcylindrycznymi), ozdabiają trzy drewniane ołtarze. Na ścianie ołtarzowej znajduje się ogromny rzeźbiony krucyfiks, nad ołtarzem lewym – obraz Matki Bożej Ostrobramskiej, nad prawym – obraz św. Jerzego. Słynny obraz Jezusa Miłosiernego umieszczono nad arką prezbiterium. Chóry organowe mają formę lodżii.

     Do dwumetrowych okien prezbiterium zamontowano witraże, przedstawiające św.s. Faustynę Kowalską i bł.ks.Michała Sopoćkę. Dzwonnica czworokątna, trzypoziomowa (górny poziom na wylot) pod czterospadowym dachem, z pochylonymi ścianami, znajduje się osobno – po stronie lewej od kościoła. W minionym roku terytorium kościelne zostało obniesione kamiennym ogrodzeniem, a ścieżki zostały wyłożone płytkami chodnikowymi.

    Na terytorium parafii zachowały się dwie kaplice przydrożne. W 1945 r. na skrzyżowaniu do wsi Głuszniewo miejscowi mieszkańcy – bracia Stefan i Bronisław Kisielewscy, „za to, że Pan Bóg podczas wojny ocalił wieś”, pobudowali kaplicę przydrożną. Jest to czworokątny murowany i pobielony słup pod blaszanym czterospadowym dachem, z wnękami, gdzie mieszczą się figurki Pana Jezusa i Najświętszej Maryi Panny, i nadpisem „Niepokalane Serce Maryi, króluj nad nami. 1945”. We wsi Zabłocie w dobrym stanie zachowała się kaplica przydrożna. Tuż po wojnie przewieziono ją z leśnictwa w Gajówce (obecna Litwa). Jest to kapliczka – słup z pnia drzewa, we wnęce którego znajduje się figurka Najświętszej Maryi Panny.


Powrót do indeksu kościołów

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *